MUZEM LUBOMIRSKICH

projekt 2018 |konkurs na SIEDZIBĘ MUZEUM KSIĄŻĄT LUBOMIRSKICH | lokalizacja Wrocław | zespół KATARZYNA IWAŃCZUK, MIKOŁAJ IWAŃCZUK, ANNA OSTROWSKA

Kształt i struktura projektowanego muzeum Książąt Lubomirskich jest próbą zagospodarowania placu stanowiącego dotychczas wizualne przedpole dla ważnych historycznych budowli Wrocławia przy zachowaniu możliwie odpowiednich proporcji pomiędzy przestrzenią zabudowaną i niezabudowaną, transparentną i nieprzejrzystą. Realizacją tego postulatu jest rozbicie projektowanego budynku Muzeum na mniejsze gabarytowo części, a środkiem który posłużył temu celowi są wertykalne rozcięcia bryły – „dusze”. W ciasnej, pierzejowej zabudowie „dusze” dają możliwość utrzymania istniejących, istotnych relacji widokowych tak jak odbywało się to dotychczas przy niezabudowanym placu, tyle tylko że w skon- densowanej, zredukowanej formie, na tyle na ile pozwalają na to wytyczne programowe i planistyczne.

Lokalizacja rozcięć, przenikających kubaturę Muzeum na całej jego wysokości i długości jest podyktowana bezpośrednim otoczeniem budynku, wyjątkowością sąsiadujących budowli i pierzejową typologią otoczenia urbanistycznego. Za najistotniejsze potraktowano relacje widokowe pomiędzy ulicą Uniwersytecką, a gmachem Ossolineum oraz pomiędzy kościołem Imienia Jezus a gmachem Ossolineum – dwoma najistotniejszymi budowlami przy placu Uniwersyteckim. Przeskalowane, wysokie na niemalże 18 metrów wejście do Muzeum dopełnia wizualnie ciąg pieszy ciągnących się od gmachu Uniwersytetu Wrocławskigo aż po plac Uniwersytecki. Rozcięcie, w formie wspomnianej wcześniej „duszy” jest głównym łącznikiem Muzeum z miastem, stanowiąc naturalne przedłużenie ulicy z jednej strony i umożliwiając wizualną obecność gmachu Ossolineum z drugiej.

Dzięki znaczym gabarytom wejście do budynku widoczne jest z dużej odległości ukazując wewnętrzną strukturę Muzeum, jego poszczególne warstwy, drogi komunikacji w formie przerzuconych nad pustką kładek i rytm otworów we flankujących ścianach. W tym formalnym geście realizuje się idea publicznego charakteru instytucji, którą budynek ma gościć. Pomimo dość introwertycznej misji przyszłego Muzeum, zorganizowanego w dużej mierze wokół pracy konserwatorskiej i ściśle naukowej, architektura projektowanego budynku ma służyć większej interakcji pomiędzy instytucją, a zwiedzającymi czy po prostu przechodniami. Forma oraz funkcja ścian ograniczających przestrzeń „dusz” nawiązuje swoimi gabarytami i logiką dialog z boczną fasadą kościoła Imienia Jezus, której w sensie urbanistycznym stanowią przedłużenie. Ściany pełnią funkcję głównego ustróju nośnego budynku, upodabniając się do wewnętrznych elewacji na których opierają się stropy kolejnych kondygnacji. Znajdujące się w nich wejścia wprowadzają zwiedzajacych do poszczególnych pomieszczeń, od hall głównego na parterze po Panoramę Lwowa na ostatnim piętrze. Wyraźne zrytmizowanie i zdyscyplinowanie otworów w omawianych ścianach jest ukłonem ku otaczającej, historycznej zabudowie, opartej na klasycznym kanonie architektury. W podobny sposób potraktowano zewnętrzną skórę budynku, nadając jej artykulację opartą na powtarzalnych rytmach otworów. Szerokość oraz zagęszczenie okien zostały uzależnione od kryjących się za nimi pomieszczeń i ich zapotrzebowania na światło dzienne.

Druga dusza, analogiczna w formie do pierwszej została zlokalizowana na osi rozpiętej pomiędzy kościołem Imienia Jezus, a głównym wejściem do budynku Ossolineum. Pomimo ciasnych, pozbawionych przedpola relacji urbanistycznych, pustka przecinająca Muzeum na całej jego wysokości umożliwia lekturę skadrowanych, istotnych fragmentów historycznej zabudowy ze znacznej odległości i z różnych perspektyw. Aby zakres tych perspektyw był możliwie jak największy i najbardziej różnorodny w „duszy” umieszono główną klatkę schodową w formie swobodnej, rzeźbiarskiej wstęgi. Poruszając się po schodach w górę budynku, oczom zwiedzających ukazują się wspomniane wcześniej budynki za każdym razem z nieco innej wysokości. Zwieńczeniem tej podróży jest taras widokowy z którego rozpościera się szeroka panorama na historyczne centrum miasta.